در این غمکده کس ممیراد، یارب!

به مرگی که بی دوستان زیستم، من

به اطلاع دوستان و عزیزان می رسانم مراسم چهلم شاعران شهرمان، شادروان رضا بروسان و الهام اسلامی  و دختر عزیزمان، لیلا بروسان، فردا شنبه، 24 دی ماه شرمگین نود، ساعت 15 در قطعه ی هنرمندان بهشت رضای مشهد برگزار می شود. بعد از ادای احترام به این شاعران بزرگ، دوستان این عزیزان در مراسمی که به همین مناسبت برگزار می گردد، شرکت می کنند. این مجلس شعرخوانی در ساعت 17 تا 19 در محل بلوار هاشمیه، هاشمیه 14، پلاک 37، کافی شاپ گندم برپاست. قدوم همه ی علاقمندان بر دیده ی ماست.

والسلام

سلام

این مرثیه ام را دوست عزیزم داریوش معمار  در نشریه ی فریختگان ۲۶ آذر منتشر نموده اند. با سپاس از دستان گرم این عزیز:

یک مرثیه برای سه نفر

تلفنم سعی می کند شماره ات را بگیرد

دوست دارد برایت پیامی بفرستم

بیچاره تلفنم!

او هنوز از مرگ تصور درستی ندارد.

سلام

سیاهی زیادی که این روزها زیاد به چشم و گوش من خورده است را چگونه باید تاب بیاورم؟ حالا که به خود آمده ام، با خود می گویم چطور توانستم پیکر بی جان رضا را در تاریکی گور تنها بگذارم؟ من و علی عربی  و رضا بروسان قرار گذاشته بودیم هر کدام مان زودتر مُردیم، یکی از آن دو تای دیگر این کار را بکنند. گفته بودیم، کشته ی خودمان است، خودمان هم دفن می کنیم. وقتی جنازه ی رضا را برای دفن آوردند، به طرف گور رفتم و دیدم که علی هم آستین ها را بالا زده است. به هم نگاه کردیم.

به او گفتم: ها؟!

گفت: هیچی

ـ  برو عقب، من می ذارم

ـ نه، من می ذارم

ـ حرف نزن، خودش گفته من بذارم

ـ به منم گفته، تو برو عقب

دستش را گرفتم و گفتم خواهش می کنم علی جان. تو این کار رو واسه من بکن. انگار که متقاعد شده باشد، گفت: باشه، تو بذار و ناامید عقب رفت.....

مدتی بود سعی می کردم شعرهایم از حال و هوای مرگ دور شود اما انگار قسمت نیست. می دانم باز تا مدت ها باید فقط مرثیه بنویسم. جز شب اول که با علی سر بر شانه ی هم داشتیم و تا صبح، اشک می ریختیم، دیگر همه ی زمزمه هایم، مرثیه ها و دلمویه هایی ست برای رضا و الهام و لیلا. به قول خودم: آه، که چه دلی دارم برای سوختن!

در این فرصت می خواهم از تمامی عزیزان دلی که به هر شکلی خواستند آرامم کنند و تسلایی باشند، سپاسگزارم. واقعاً از همه ممنونم. امیدوارم هیچ وقت غم نبینید.

نکته ی دیگر این که همان طور که دیروز در مراسم بزرگداشت رضا و الهام گفتم، تصمیم داریم نشستی تخصصی درباره ی آراء، اندیشه ها و شعر رضا بروسان و الهام اسلامی داشته باشیم با حضور دوستان، شاعران و صاحبنظران سراسر کشور. بنابراین خواهشمندم اشعار، دلنوشته ها، نقد و نظرها و مقالات خود را به آدرس بنده بفرستید (آدرس ایمیلم در وبلاگ هست) تا اگر خدا بخواهد برای چهلم این دو شاعر، به صورت کتاب یا حداقل به صورت نشریه ای چاپ و منتشر کنیم. باز هم از همراهی و محبت تمامی عزیزان ممنونم و دستتان را عاشقانه می بوسم.

این شعر را پیش از فرارسیدن مرگ، در گوش رضا زمزمه کرده بودم:

عصر سرد پنج شنبه اي سياه، قهوه خانه گرممان نمي كند

اگر مُردم

برایم با دست و دلی فَراخ گریه کنید......

با اشک و داغ و دریغ، خبر درگذشت عزیزانم؛

برادرم رضا بروسان و خواهرم الهام اسلامی

را به اطلاع دوستان و آشنایان می رسانم.

بانوی روزهای پریشانی ام، سلام!

تقدیم آستان تو این عشقِ مستدام

ای آن که گاهی از دل من یاد می کنی!

ای یاد تو نشسته در این سینه، تا مُدام!

ای روشنای روی تو، یعنی اذان صبح!

ای کفرِ زلف های سیاهت، نماز شام

باغ تن تو سبزتر از جنگل تمشک

لبخند تو حلالِ من و بوسه ات حرام

این نامه را ببر به تماشای چشم هات

این زخم را ببر به فراسوی التیام

فرصت به بی قراری من می دهی اگر،

این جمله را بگویمت و بعد هم تمام؛

من، کشته مُرده ات نشدم، عاشقت شدم

هر طور میل توست، بکش، یا که.... والسلام.

با سلام حضور محترم تمامی عزیزان. با گُشایش نمایشگاه کتاب مشهد،به اطلاع می رسانم

کتاب « کلیدر؛ این خاک مهربان » در سالن فردوسی،غرفه ی 135، انتشارات پیام کلیدر و دو

مجموعه ی شعرم با نام های« یکی این همه گُل را از دستم بگیرد» تقدیر شده در جایزه ی

شعر نیما و دومین اثر منتخب جایزه ی شعر خبرنگاران و « کادوی غمگین » در غرفه ی

نشر شاملو، واقع در سالن فردوسی، شماره ی 219 موجود می باشد.

لازم به یادآوری ست، مجموعه ی غزل هایم با عنوان « قطار ساعت هفت »که هم اکنون

 مراحل چاپ را می گذراند، متأسفانه به نمایشگاه نرسید، اما بلافاصله بعد از نمایشگاه،

به دست مخاطبان گرامی خواهد رسید.

منتظر حضور شما میهمانان گرامی هستیم.

 و سلام...

شعر فارسی تاریخ پُرفراز و نشیبی داشته است و غزل به عنوان یکی از پُرطرفدارترین و پُرکاربردترین قالب ها، در کانون این فراز و فرود بوده است. بی شک بیش ترین تغییرات بین قوالب شعر فارسی، سهم غزل است که همگی در دو ـ سه دهه ی اخیر رخ داده است. تعداد شاعرانی که در این فضا قلم زده اند، خود یکی از دلایل بروز این تغییرات و به وجود آمدن نِحله های گوناگونی از غزل می تواند باشد. اکنون، در دورانی هستیم که بعضی از قالب های شعر فارسی به فراموشی سپرده شده اند یا اگر کار می شوند، آن قدر محدود و منحصر استفاده می شوند که به راحتی می توان ادعا کرد در مقایسه با قالبی چون غزل، دیگر مُرده و منسوخ شده اند. برای مثال قالب هایی چون ترجیع بند، ترکیب بند، مسمط، مستزاد، حتی قصیده که یکی از محکم ترین و پُرکاربردترین قالب ها بوده است، دیگر یا مورد استفاده نیستند و یا بسیار کم رنگ و کم طالع شده اند.

حرف از تغییراتی شد که در قالب غزل رخ داده است. شاید تا چند دهه قبل، تعریف غزل همان بود که قرن ها در کتب ادبی ذکر شده بود و سال ها در کتب درسی در مدارس آموزش داده می شد؛ نه این که آن چه شاعران امروز به آن می پردازند. امروز، دیگر قالب غزل، نه در تعداد ابیات، به آن تعریف وفادار مانده است و نه در شکل و ظاهرش و نه در محتوا و موضوع. در گذشته غزل، باید بین 8 تا 14 بیت می بود و امروز تعهدی بر تعداد ابیات نیست، موضوع غزل که اتفاقاً یکی از وجوه تمایز آن با قصیده بود، بیان مسائل حسّی، عاطفی و در یک کلام، تغزل بود(حالا بماند که همان زمان هم بود اندک غزل هایی که دقیقا این ویژگی را نداشتند) و آن چنان که می دانیم، موضوع قصیده، مدح و منقبت و وصف طبیعت و ... در حالی که شاعر غزل سرای امروز، در این زمینه نیز تعهدی احساس نمی کند. بدان گونه که هم از عشق می گوید، هم از سیاست و هم از اجتماع. هم مدح و ستایش می کند، هم تغزل دارد. گاه واگویه های شخصی ست و گاه به خودی خود، داستان کوتاهی به حساب می آید، با تمام ویژگی های یک داستان کوتاه!

تغییر و دگرگونی در شکل غزل، استفاده از تکنیک های متعدد و فراوان، هنجار شکنی های به جا و بی جا، در آمیختن آن با روایت، با شعر سپید، فیلمنامه و ... همه و همه باعث شده است که امروزه غزل را در جامه ای جدید ببینیم و یقین داشته باشیم که دیگر غزل امروز، تنها همان غزلِ دهه ها و سده های پیشین نیست و گاه تا حدّ تبدیل شدن به قالبی جدید، دگرگون و متحول شده است.

از روزهای نیستی و باران.../ عاطفه رنگ آمیز طوسی

مجموعه شعر/چاپ اول/ 80 صفحه/2000 تومان/

انتشارات سخن گستر/مشهد/تابستان 90

در این باره سخن، فراوان است و این چند سطر به عنوان مدخلی به مجموعه ی شعر « از روزهای نسیتی و باران...» گفته شد. در ابتدای امر، باید بگویم عاطفه رنگ آمیز شاعر است، شاعری با تمام دلبستگی هایش به عاطفه و کلمه. زنی با احساسات مخصوص به خودش. انسانی مهربان و صمیمی که چه شعر بنویسد، چه ننویسد، در زمره ی انسان های بااحساس و متفاوت به حساب می آید. اگرچه در نقد یک اثر هنری نباید احساسات و شناخت فردی خود از آفریننده ی اثر را دخیل کرد، اما این چند جمله را از این جهت نوشتم که بگویم «رنگ آمیز»، همان گونه زندگی می کند و می اندیشد که در شعرهایش دیده می شود. او دروغ نمی گوید و خودِ او در شعرهایش به روشنی دیده می شود. هرگز ژست های شاعرانه نمی گیرد و این به نظر من خیلی غنیمت و مهم است. مهم است که دقیقاً آن چه را که هستی، بگویی؛ حالا اگر محدود است یا وسیع، اگر ناقص است یا کامل، بماند. همین که دروغ نمی گویی، همین که آن چه را می گویی، باور داری، کافی ست. و از همین منظر، باید گفت: « از روزهای نسیتی و باران...» روایت روشنی از خودِ رنگ آمیز است؛ خودِ عاشق، خودِ بی قرارش. او در این مجموعه عشق را روایت می کند، عشقی توأم با شکست و حسرت و ناکامی. شاید بتوان گفت تمامی شعرهای این کتاب، حدیث بی قراری ها و شوق و شورهای ناشی از همین عشق هستند و شاعر به جامعه اش و مفاهیمی که در پیرامونش جریان دارند، کاری ندارد. این نکته، ویژگی این کتاب و شاعر آن است که از ما می خواهد از همه ی جهان، تنها به روایت او از خودش و عشق اش توجه کنیم. شاعر، آن قدر غرق این مسأله است که متوجه جهان پُرآمد و شدش نیست، با تمام اتفاقاتی که افتاده است و هر لحظه در حال افتادن است که به اعتقاد من این بی تفاوتی به همه ی جهان، خوب نیست و عمده اشکال این مجموعه همین امر است. به هر حال، شاعر یا اشاره ی مستقیم به وقایع و حوادث اطرافش دارد و یا به گونه ای ناخودآگاه و مثلاً به واسطه ی یک تشبیه، اشاره ای به پدیده ای می کند اما انگار در جهان بینی شاعر مجموعه ی « از روزهای نسیتی و باران...» هرگز چنین چیزی نمی خواهد باشد و جز یکی دو شعر تقدیمی، بقیه، اشاره ی مستقیم به عشق دارند و البته روایت جایگاه خودِ شاعر بین ازل و ابدش...

فارغ از محتوا، شعرها از زبان نسبتاً یک دست و روانی برخوردارند و اگرچه خودِ من به این نوع از غزل گرایش و توجهی ندارم و شاید بهتر است بگویم سلیقه و انتخابم از غزل، چیز دیگری ست و تا حدودی با این زبان( که اتفاقا این روزها زیاد هم دیده می شود و تا حدودی در ادامه ی همان تغییرات و دگرگونی هایی ست که عرض کردم) بیگانه ام، اما در این گونه از غزل و در این بافت، غزل ها یک دست انتخاب شده اند و به یقین می توان گفت شعرهای موفقی هستند و این، نویدگر آینده ای سرشار برای شاعر این مجموعه است.

والسلام

یک غزل از این مجموعه:

در آن مثلّث کوچک، سه فصل جریان داشت

بهار از قلم افتادی و زمستان داشت ـ

تمام نحسی خود را به من نشان می داد

و باد عطر تو را برد و بوی فقدان داشت

اتو زدم یقه ات را سه بار با وسواس!

نیامدی و از این غصّه سقف هر آن داشت...

چقدر بعد تو کِش آمدند ساعت ها

چگونه زندگی ام بی تو آه! امکان داشت؟

***

سه ضلع خونی قلبم نمی زند دیگر

و مستطیل پُر از خاک قصه پایان داشت!

با سلام.....

** سکته ی وزنی در کلمه ی جواد آگاهانه است.