سلام و سلام و سلام

هفته ي گذشته در خدمت دانش آموزان خوب خراساني بودم در كلاس هاي شعر ويژه ي مسابقات فرهنگي و هنري. از بعضي از اين عزيزان شعرهايي گرفتم تا شما را نيز به خواندن آن ها مهمان كنم اما از آن جا كه در پست قبلي هم از خودم شعري نزده بودم، آن ها را مي گذارم براي پست بعدي، اگر عمري باقي بود. اين هم يكي از آن غزل هايي است كه تا حدودي با زبان شعري من  متفاوت بود و من بلافاصله دانستم كه شعرم بايد روند قبلي خود را پي بگيرد............................ خودم هم نمي دانم چرا دارم توضيح مي دهم؟!

انتقادات، نظرات و  پيشنهادات شما خوبان  را با دل و جان مي خوانم.

والسلام

با عرض سلام و ارادت حضور تمامي دوستانم

سه شعر از شيركو بي كس ـ شاعر شهير كرد ـ را مي خوانيد به ترجمه ي دوست شاعرم حسين تقديسي و علي اكبر چوپاني، شاعران بسيار تواناي شهرستان قوچان.

با درياچه ي واني كه بر تن كرده اي

... دوباره از من مي پرسي:

هر روز با بالاپوش نمدي تاريكت

كه شبيه شب هاي دنباله دار « كركوك » است

عزم كجا را داري؟

ـ به سوي خواستني سپيد حركت مي كنم

كه ـ از فرط تشنگي ـ دارد از دست مي رود

باز مي پرسي:

با زردي شال گردنت

كه برگردان گل آفتابگردان « سقز » است

راهي كجايي؟

ـ به سمت عشقي سبز مي خرامم

همان كه با روحم در صحبت است، حالا.

همچنان مي پرسي:

با جامه ي آبي ات كه به سبزي مي زند

با درياچه ي واني كه بر تن كرده اي

به كجا مي روي؟!

ـ به سوي دوست داشتني ترين قرمز مي شتابم

آنجا كه حالا، خون من

جوي به جوي در آتش مي دود!

تراژدي

پيشكش به زكيه آلپان

درخت كه سوخت... دودش

شعري از گريه براي باغ نوشت

باغ كه سوخت... دودش

قصه اي از غصه براي كوه نوشت

كوه كه سوخت... دودش

دل نوشته اي ادبي از اشك را براي دهكده نوشت

دهكده كه سوخت... دودش

تراژدي اي براي شهر نوشت.

در شهرنيز زني بود

كه زيبايي درخت، كوه

روستا و شهر را

در درون دل، چشم و قامت خود بازتابانده بود.

هنگام كه آن زن خودش را براي آزادي

سوزاند

دودش

داستاني بي پايان را

براي سراسر ميهنم نوشت.

كوههايمان را ترور كردند

كلمه هايمان را كاشتيم

تا در جلگه هاي فردا قد بكشند.

واژه هايمان را آويخته ي باد كرديم

تا در بالادست،

به درك درستي از پرواز برسند.

شعرهايمان را ـ با قاطعيت ـ

به جرسي سنگي بدل كرديم

تا در بلنداي كوهها

تاريخي زنده به جنبش درآيد.

اما، حيفا و دريغا!

دشتهايمان را چونان كاغذ برگ ها سوزاندند

آسمانمان را در قفس كردند

و كوههايمان را ترور كردند

حالا شعر نيز

تكه ذغالي است در اين سوخته جاي ويران.