جـــــواد کلـــیــدری

تـقـدیـرنـامـه

kelidary — Mon, 09 Nov 2009 15:56:18 GMT

سلام بسیار

مهم ترین دلیلی که انسان را وادار به چاپ و نشر کتاب می کند، شریک کردن مخاطب با آثار خود است. شاعر به دنبال آن است تا دیگران را از دنیای ناپیدای خود آگاه کند و این مهم تر از دیگر دلایل چاپ اثر است.

با این دیدگاه که از طرف بنده تعریف شد، می توانید خُرسندی مرا حدس بزنید از این که دوستان بهتر از جانی، کتاب هایم را خوانده و اظهار نظر کرده اند یا استاد دانشگاه ام، شاگردنوازی نموده و علاوه بر خواندن دقیق چهار کتاب شعر، با نگاهی عمیق و استادانه، درباره شان اظهارنظر نموده است.

نمی خواهم استاد رضا افضلی را به شما بشناسانم که خود « اظهرُ من الشمس » است و یقیناً قلم ناقص بنده، نمی تواند مرتبه ی او را در جایگاه معلمی(بازنشسته ی دانشگاه فردوسی و عضو هیأت علمی دانشگاه) مشخص کند، و از آن مهم تر شخصیت بسیار صمیمی و والامرتبه ی او در برخورد با شاگردانش در کلاس های درس را. کافی ست پای صحبت دانشجویان او بنشینی تا از شکل کار و میزان صمیمیت و مهربانی هایش باخبر شوی. و این که بعد از چند سال دوری، با فروتنی به دانشجویش زنگ بزند به جهت احوالپرسی و اکنون نیز به گرمی پذیرایت باشد در منزلش....

همـان طـور که در بالا ذکر شد، این بزرگـوار، لطـف کـرده و بر دو مجـمـوعه ی شعـر بنـده و دو مجـمـوعـه ی همـسرم، نرگس برهـمـند یادداشـت هـای مبسـوطـی نوشـتـه اند کـه می توانـیـد در وبــلاگ شـخـصـی ایشـان بخوانید.

همین جا از این عزیز، سپاسگزاری می کنم به خاطر مهربانی ها و معلمی هایش و برای او و خانواده ی محترمشان، بهترین ها را آرزو می نمایم.

جواد کلیدری ـ مهرگانِ هشتاد و هشتم ـ مشهد

شـاعـر لـحـظـه هـای اوقـات تـلـخـی

kelidary — Mon, 26 Oct 2009 01:34:18 GMT

علی رضا سپاهی لایین در شعر ایران، نام آشنایی دارد و در خراسان، آوازه ی بسیاری. غزلسرایی که صمیمیت شالیزارهای لایین و استواری و مردانگی نادر را به همراه دارد. از همین روست که وقتی دیدم بر کتاب اینجانب؛ « یکی این همه گُل را از دستم بگیرد» یادداشتی نوشته است، سر از پا نشناختم و خواستم تا شما عزیزان هم با قلم شیوا و نگاه دقیق او آشنا شوید.

از علی رضای عزیز به خاطر این یادداشت استادانه و مهربانش که دیروز( 3 مهر) در نشریه ی شهرآرا ( صفحه 12 ) منتشر نموده است، بسیار سپاسگزارم و برایش آرزوی خوشحالی می کنم.

شاد باشید

نمایشگاه کتاب مشهد؛ سالن فردوسی، غُرفه 3، کـــادوی غمگین

kelidary — Sun, 18 Oct 2009 04:35:18 GMT

با ســلام

انسان ها ( و این جا ناشران) باید چیزی را بخواهند تا انجام دهند. گاهی کتابی یک سال و بلکه بیشتر در نوبت چاپ قرار می گیرد و کار به سامان نمی رسد، گاهی هم در عرض 15 روز همه ی کارهایش انجام می شود و به نمایشگاه می رسد. نتیجه ی اخلاقی این که: همان؛ انسان ها( و این جا ناشران ) اگر کاری را نخواهند انجام نمی دهند.

هر دو شکل قضیه برای من رخ داده است. درست یک سال است که منتظر چاپ مجموعه ی غزل هایم هستم و هنوز هم باید باشم. از سوی دیگر مجموعه ی « کـادوی غمـگین» در فاصله ی چند روز چاپ و منتشر شد. نتیجه ی اخلاقی این که: این کتاب که مجموعه ی 32 شعر سپید است و البته با کارهای کتاب دیگرم « یـکی ایـن همـه گُـل را از دسـتم بگـیرد» متفاوت است و به زودی برمی گردم و درباره ی این کارها صحبت خواهم کرد و همچنین دو کتاب همدم همیشگی ام نرگس برهمندبا عنوان های: رشـته کـوه عـزیـز« مجموعه ی غزل» و بـه دنـیا اعتـماد کـرده ام « مجموعه ی سپید» در نمایشگاه کتاب امسال که در حال برگزاری است، وجود دارد. عزیزان علاقمند می توانند به سالن فردوسی، غرفه ی 3، انتشارات شاملو مراجعه نمایند.

ضمنا در همین سالن، غرفه ی 161، انتشارات پیام کلیدر، کتاب پژوهشی بنده با عنوان « کلـیدر؛ ایـن خـاک مهـربان» یافت می شود.

تا یادم نرفته باید بگویم من یک تشکر بدهکارم به دوست نازنینم، آقای محسن فرجی که لطف نموده و کارهای ناقابل مرا در ویترین خود قرار داده اند.

همچنین عزیزم، یوسف علیخانی که لینک مصاحبه ام با شهرآرا را گذاشته اند و...

گاهی فکر می کنم هنوز هم می توان امیدوار بود به نفسهایی که گرم اند بین این همه سردی.

به امید شادی

××× پاییــز 3 ×××

kelidary — Thu, 15 Oct 2009 19:50:19 GMT

همه ی این خیابان ها در کجا به آخر می رسند؟

همه ی عشق ها و نگاه ها

همه ی مطب ها

با بیمارانی که به لهجه ی مادرم سخن می گویند؟

باد سردی می وزد در «احمدآباد»

و هیچ کس از خود نمی پرسد

همه ی این خیابان ها در کجا به آخر می رسند

با درختانی که بی برگ شده اند

در این پاییز؟

آبان 1386

مشهد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* احمدآباد نام خیابانی است در مشهد.

گفتگو آیین درویشی نبود!

kelidary — Sat, 03 Oct 2009 17:39:18 GMT

با سلام

هفته قبل روزنامه شهرآرا ی مشهد با من مصاحبه ای انجام داد که جز تیتر بسیار ناخوبش، از بقیه راضی ام. برای مطالعه ی متن آن، دوستان خوبم را به این آدرس ارجاع می دهم:

شـهـر آرا { آرشیو روزنامه ی شهرآرا، روز سه شنبه مورخه ی ۷ مهر ۸۸، صفحه ی ۱۲ }

شاد باشید

کسی در من « قَلپَچ » ها را کبریت می زند....

kelidary — Sun, 27 Sep 2009 19:20:18 GMT

سلام

خانم مـریـم حـسـیـنـیـان داستان نویس بسیار خوبی است که در خراسان نام و آوازه ای دارد و قلمی بسیار صمیمی و گیرا. واضح است که مخاطب جدی شعر هم هست. چند شب قبل باخبر شدم به خاطر مجموعه ی « یکی این همه گُل را از دستم بگیرد» یادداشتی نوشته است. به وبلاگش که سر زدم با کُلی ابراز محبت مواجه شدم و یادآوری خاطرات مشترکمان. بعد از خواندن آن یادداشت، احساس خیلی خوبی داشتم و دلم می خواست بنشینم و بنویسم اما...

این پست فقط به خاطر آن یادداشت مهربان و خاطره انگیز گذاشته شد و این شعر را که از مجموعه ی یادشده برداشته ام، به ایشان تقدیم می کنم:

سفر

اکنون حال خوشی پیدا کرده ام

احساس برگی که در باد تکان می خورد

حالی چون گریستن بر شانه های تو

هنگامی که می خواهی به جای دوری بروی

عزیزم !

این جا جنوب نیست

این جا همیشه باد می آید

و هرصدایی دلم را می لرزاند.

به آخرین پله ی هواپیما که رسیدی

به سمت خانه ی من بچرخ

و عاشقانه نگاه کن

کسی در من « قَلپَچ » ها را کبریت می زند.

اکنون حال خوشی دارم

یادم می آید

شتری هم که در حیاط خانه ی مختار، سینه اش را دریدند

حالی شبیه من داشت.

مرداد 1386

مشهد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ قَلپَچ: در گویش کلیدری ها، نوعی گیاه بیابانی است که برای برپا کردن آتش استفاده می شود و نام فارسی آن « کلاه میرحسن » است.

kelidary — Wed, 23 Sep 2009 18:21:05 GMT

با سلام

یک سال قبل مجموعه ی غزل هایم را به ناشر سپردم اما قسمت این بود که مجموعه ی شعر سپیدم با عنوان « یکی این همه گُل را از دستم بگیرد » زودتر به چاپ برسد.

بنابراین این کتاب در 88 صفحه و توسط نشر شاملو منتشر شده وعزیزان علاقمند می توانند از نشر شاملو به آدرس: مشهد ـ جنت شرقی ـ بین جنت 6 و 8 ـ پلاک 164 ـ واحد 1 ( تلفن: 09151115608) همچنین نشر امام و نشرقلم (واقع درچهارراه دکترا )، نشر نوند و نشر درخشش ( واقع در پاساژمهتاب) تهیه کنند. دوستان نیشابوری نیز می توانند به کلبه ی کتاب کلیدر مراجعه کنند.

تا فرصتی که بتوانم در شهرهای دیگر نیز مراکز فروشی پیدا کنم، دوستان دیگر شهرها هم می توانند با واریز 1500 تومان مبلغ پشت جلد به شماره حساب: 0102832001006 بانک ملی( سیبا) چهار راه شهدای مشهد به نام جواد کلیدری، قابل پرداخت در کلیه ی شعب، و ارسال شماره ی فیش به 09151591467 یا: 09370544878 از طریق پیام کوتاه، کتاب را بدون هزینه ی پستی دریافت دارند.

والسلام

kelidary — Mon, 21 Sep 2009 12:24:18 GMT

مجموعه ی « یکی این همه گُل را از دستم بگیرد » منتشر شد.

رشته کوه عزیز

berahmand — Fri, 18 Sep 2009 20:34:18 GMT

سلام

اولین کتاب من با عنوان « رشــته کــوه عــزیز » در۵۶ صفحه، قیمت 1۰00 تومان و تیراژ

100۰ جلد منتشر شده است. این کتاب دربرگیرنده ی ۴۱ غزل می باشد.

علاقمندان می توانند این کتاب را از نشر شاملو واقع در مشهد، خیابان جنت شرقی، بین جنت

6 و 8، پلاک 164، واحد 1، تلفن: 09151115608 و همچنین انتشارات امام واقع در چهار راه

دکترا تهیه نمایند.

همین هواهای خوب نابودم کردند

kelidary — Thu, 27 Aug 2009 16:35:18 GMT

اُرهان ولی کانیک

Orhan vali kanik

اُرهان ولی کانیک ( 1914-1950 ) پس از دریافت دیپلم در سال 1932 وارد دانشکده ی ادبیات استانبول شد و در رشته ی فلسفه به تحصیلاتش ادامه داد. در سال 1947 مجله ی برگ را منتشر کرد. آخرین شماره ی این مجله با نام آخرین برگ از سوی دوستان وی به یادبود مرگ شاعر اختصاص یافت. اُرهان ولی به سبب خونریزی مغزی در 36 سالگی درگذشت. او در شعرهایش از کلیشه ها دوری گزیده است. اشعار کوتاه وی زبانی دلنشین دارد. وی از بحث انگیزترین شاعران دوره ی حیات شتابزده ی خویش بود. زبان عُریان و بی آلایش او بیانگر تصویرهای واقعی از زندگی جاری مردم بود. در زمان حیاتش 6 مجموعه ی شعر از وی چاپ شد که پس از مرگ شاعر در یک مجموعه ی کامل منتشر شد. مقالات او با عنوان: « رو به دریا » بارها تجدید چاپ شده است. او قصّه های لافوشن را به تُرکی ترجمه کرده است. این کتاب ها به نظم بسیار زیبا سروده شده اند. این شاعر و نویسنده ی پرتلاش، آثاری از مولیر، گوگل و ... را نیز به تُرکی برگردانده است. چند شعر کوتاه از او را می خوانیم:

« هواهای خوب »

همین هواهای خوب نابودم کردند

در چنین هوایی استعفا دادم،

از کارم در اوقاف

در چنین هوایی به سیگار عادت کردم

در چنین هوایی عاشق شدم

بُردن نان و نمک به خانه را،

در چنین هوایی فراموش کردم

مرض شعر گفتن

همیشه در همین هواها عود کرد

همین هواهای خوب نابودم کردند.

« شعر دنباله دار »

جور نمی آییم، راهمان جداست

تو، گُربه ی جگرکی هستی و من، گُربه ی ولگرد

خوراک تو، در ظرف جلا داده شده است

خوراک من، در دهان شیر

تو، خواب عشق می بینی، من خواب استخوان

امّا برای تو نیز آسان نیست، برادر من!

آسان نیست

این سان دُم تکان دادن در روزهای خدا.

« برای وطن »

چه کارها که نکردیم

برای این وطن!

چه بسیار از ما

که مُردیم

چه بسیار از ما

که حرف زدیم.

« آسوده »

می گویی: ای کاش این جنگ تمام شود

ای کاش گرسنه نشوم

ای کاش خسته نشوم

ای کاش ادرارم نگیرد

ای کاش خوابم نیاید

بگو: ای کاش بمیرم.