جـــــــــواد کلیــــــــــــدری

پاییز 2

باد پاییزی هر چیزی را به سمتی پرتاب می کند

مگر پاییز چه با خود دارد

که این گونه درختان به وحشت افتاده اند؟

با این باد

لباس های روی بند هم آسوده نیستند

و هر کس نگرانی پرنده های خود را دارد

باد پاییزی،

آه که باد پاییزی چه خاطراتی را در من بیدار می کند !

جالیز و خُنکای صبح

شیردوشیدن مادرم هر عصر

هنگامی که گاو، گوساله اش را لیس می زد

عمر آدم چون سنگی است که پرتاب می شود

حالا بزرگتر شده ام

و باید به چیزهای مهم تری بیندیشم

مثلا از خودم بپرسم:

در این باد

حال پرچم کشورم چگونه است؟

یا به گربه ای فکر کنم

که هر شب به آرامی در حنجره ام گریه می کند.

آبان 1386

مشهد

سلام

یادداشت جاماندگان جایزه ی ادبی نیما را بخوانید!

با یک ترانه در خدمت دوستان خوبم هستم. ترانه ای که وصف حال این روزهای منه:

دیگه از دست خودم خسته شده ام

مثه یک درخت تنها تو کویر

نه صدای آب و نه پرنده ها

شده ام تو دست تنهایی اسیر

****

مثه مرگ یه نفر تو حادثه

دسّی دسّی دارم از دنیا میرم

ای جهان ساکت بی آبرو!

یه روزی حقّمو از تو می گیرم

 ****

ای طبیعت، ای گُلا، پرنده ها!

ای شب، ای ستاره های بی شمار!

ای درختای مسیر رودخونه!

ای روزای باطراوت بهار!

****

توی لحظه های سرد و بی رمق

کمکم کنین که تنها نمونم

من می خوام تو خونه ای گرم باشم

نذارین تو عمق دریا بمونم

****

بگو دس به کار بشن دقیقه ها

روزای تازه رو دست و پا کنن

بندازن قطارُ رو ریل خودش

منو از سیاهیا جدا کنن

****

ای طبیعت، ای گُلا، پرنده ها!

ای شب، ای ستاره های بی شمار!

ای درختای مسیر رودخونه!

ای روزای باطراوت بهار!

 من سرنوشت گمشده ی اجدادم بودم در شهر                                                                    * علی عربی

تجربه ی زمانی انسان

توجه کردن به این سطرها در بیان روزمره ی زندگی ست که جواد کلیدری در شعرهای « یکی این هم گُل را از دستم بگیرد» به نمایش گذاشته است. او انگار خود را در قالب تجربه های پیشینیان که در زبانِ گفتار جاری است، می پیچد و روبروی چشمان تو می گذارد تا از یک تجربه ی تلخ ـ از یک دلهره ـ برایت سخن بگوید که چیده شدن همه ی عناصرش کنار هم طبیعی است؛ برف، گرگ، اسطوخودوس... . سطرها تو را به سمت یک حادثه در یک فضا پیش می برند اما ناگهان با محصور کردن این اتفاق، در یک بعدازظهر و دست گرم خاله شمسی و ترانه ای که از دهن او خوانده می شود، جهان وجودی اش را از لبه ی پرتگاه به مکان امنی هدایت می کند ـ سنگ هایی که در کوهستان در جای خود مطمئن نشسته اند ـ سنگ هایی که در ظاهر همه چیز را تحمل می کنند؛ برف، گرگ، سرما، گرسنگی، با تردیدی که ترانه هایش به سنگ ها برخورد می کند؛ تردیدی که چون چراغی بر سر هر شعرش روشن است و جزو جهان بینی ذهنی اوست.

كارگاه تخصصي شعر، زير نظر دوست خوبم محمدسعيد شاد

در حوزه‌ي هنري مشهد، روزهاي 5شنبه از ساعت 3 تا 5 برگزار مي‌شود.

علاقه‌مندان مي توانند جهت ثبت نام به دفتر حوزه واقع در ميدان تقي‌آباد مراجعه كنند.